هدف:پژوهش پیش رو با هدف واکاوی مفهوم «مشورت»و«عقل جمعی» درقرآن به عنوان یکی از ارکان زندگی اجتماعی ومقایسه آن بانظریه‌های مشارکتی درمدیریت مدرن انجام شده است تاضمن شناسایی نقاط اشتراک، تفاوت‌های بنیادین این دو رویکرد درمبانی، اهداف وفلسفه تصمیم‌گیری آشکار شود.
روش پژوهش: این تحقیق بابهره‌گیری از روش توصیفی‑تحلیلی ورویکرد تطبیقی صورت پذیرفته وداده‌های لازم ازطریق مطالعه گسترده اسناد کتابخانه‌ای،منابع معتبر تفسیری قرآن ونیز کتب ومقالات مرتبط بانظریه‌های جدید مدیریت گردآوری وسپس مورد تحلیل کیفی قرار گرفته است.
یافته‌ها:براساس یافته‌های پژوهش،مشورت درقرآن فراتر از یک راهکار مدیریتی صرف،یک وظیفه دینی واخلاقی مبتنی بر ارزش‌هایی چون عدالت، تقوا وجلب رضایت الهی محسوب می‌شود. از سوی دیگر، مقایسه تطبیقی نشان می‌دهد که هردو دیدگاه قرآنی ومدرن بر مزایای مشارکت مانند افزایش کیفیت تصمیم‌گیری وتقویت سرمایه اجتماعی اتفاق نظر دارند، اما درمؤلفه‌هایی چون منشأ مشروعیت، معیارهای نهایی تصمیم‌گیری ونقش خداوند درفرآیندها، تفاوت‌های اساسی وچشمگیری میان آن‌ها وجود دارد.
نتیجه‌گیری: در نهایت، نتیجه گرفته می‌شود که آموزه‌های قرآنی با دارا بودن پشتوانه‌های معنوی و اخلاقی عمیق، ظرفیت ارائه یک الگوی بومی و کارآمد از مدیریت اسلامی را دارند که می‌تواند ضمن تلفیق موفقیت‌آمیز کارایی سازمانی با ارزش‌های انسانی،درفرآیند نظریه‌پردازی برای علوم انسانی اسلامی ونیز افزایش انسجام ومشروعیت درسازمان‌های امروزی نقش بسزایی ایفا کند.