کودک‌آزاری یکی از مسائل و معضلات اجتماعی در تمام جوامع از جمله ایران می باشد ،که مقابله با آن نیازمند توجه جدی مقنن و تدوین سیاست‌ کیفری موثر است. در کشور ایران با توجه به ناکارآمدی قوانین سابق ، در سال 1399 ، قانون جدیدی تحت عنوان«قانون حمایت از اطفال و نوجوانان» به تصویب رسید که هدف آن حمایت از حقوق کودکان و نوجوانان ، پپشگیری از کودک آزاری وکاهش آسیب‌های اجتماعی ناشی از آن است. این قانون با رویکردی جامع به موضوع کودک آزاری پرداخته و تلاش نموده تا با جرم انگاری های جدید در حوزه کودک آزاری و نیز تشدید مجازات‌ها از یکسو و تعیین تدابیر پیشگیرانه وضعی و اجتماعی ، از سوی دیگر زمینه های پیشگیری از کودک آزاری و حمایت از قربانیان این جرم را فراهم آورد. با توجه به این موضوع هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی سیاست کیفری ایران در مقابله با کودک آزاری است.در واقع سوال اصلی تحقیق آن است که آیا مجازاتها مندرج در قوانین ایران در بازدارندگی از کودک آزاری موثرند؟

یافته های تحقیق که با روش توصیفی تحلیلی انجام یافته است؛ بیانگر این موضوع می باشد که جمهوری اسلامی ایران در راستای مقابله با کودک‌آزاری سیاست کیفری مناسبی در پیش داشته است. قانون حمایت از اطفال و نوجوانان 1399 نسبت به قوانین سابق با تشدید و تنوع مجازات های اصلی و نیز در نظرگرفتن مجازات های تکمیلی و تبعی تا حدممکن سعی نموده است برمیزان بازدارندگی مجازاتها افزوده شود.