هدف: در یک دهه اخیر، مسأله فرزندآوری در ایران به یکی از دغدغه‌های مهم حکمرانی در کشور تبدیل شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی جامعه‌شناختی عوامل مؤثر بر فرزندآوری در ایران با تکیه بر مطالعه و جمع‌بندی پژوهش‌های پیشین است.
روش: پژوهش حاضر با استفاده از روش کیفی فراترکیب و الگوی هفت مرحله‌ای سندلوسکی و باروسو (2003) صورت گرفته است. به همین منظور، نتایج مطالعات انجام شده بین سال‌های 1390 تا 1403 بررسی شده و با استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط، تعدادی از مقالات مربوط شناسایی و از میان 537 مقاله، در نهایت 101 مقاله با توجه به معیارهای روش فراترکیب انتخاب شدند. به منظور بررسی کیفیت و پایایی یافته‌های پژوهش از روایی محتوایی و شاخص کاپا استفاده شده که نتایج آن حکایت از کیفیت مطلوب یافته داشته است.
یافته‌ها: یافته‌های حاصل از پژوهش حاضر به استخراج کدهای متفاوتی انجامید و پس از رفت و برگشت‌های مداوم 8 سرفصل نهایی در رابطه با عوامل مؤثر بر تمایل به فرزندآوری در ایران مشخص شد که به ترتیب فراوانی عبارتند از: عوامل فردی، دینی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، فقهی و حقوقی و رسانه‌ای. از سوی دیگر ادغام یافته‌های مطالعات قبلی به مقوله‌های مهمی در رابطه با عوامل مؤثر بر تمایل به فرزندآوری در ایران انجامید که به ترتیب فراوانی عبارتند از: ارزش‌ها و نگرش‌ها، سبک‌زندگی، باورهای مذهبی، تغییرات نسلی، سیاستگذاری‌ها، فرزندآوری رسانه‌ای، اشتغال و معیشت، حقوق فرزندآوری و متغیرهای زمینه‌ای.