1
دانشجو دکتری کلام شیعه،دانشگاه امیرالمومنین اهواز، اهواز، ایران
2
دانشیار، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
3
استادیار،گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
10.22034/api.2025.2058360.1269
چکیده
دین دارای هویت معرفتی است که با علم سنخیت تام دارد؛ لذا ورود به قلمرو دین و دینداری جز با علم و معرفت امکانپذیر نیست. معتبرترین منبع شناخت در نگاه دین، شناخت عقلی است گرچه شناخت حضوری و شهودی، ملاک یقینی برای شناخت حقایق به شمار میرود، امّا تنها تعداد معدودی از انسانها (بهخصوص انبیاء و امامان معصومان) توانایی دستیابی به این نوع معرفت را دارند لذا تبیین صحیح تفکّر کلامی شیعی کاری بس ارجمند به شمار میرود. براین اساس خاستگاه اعتقادی شیعه، تنها تفکّر فلسفی به معنای خاص یا کلام مصطلح آن نیست، بلکه اندیشه اعتقادی و کلامی شیعه مجموعهای از ساختار منسجم و هماهنگی از قرآن کریم، عقل و قلب بهره برده است؛ لذا نمیتوان آموزههای اعتقادی شیعه را کلام یا فلسفۀ شیعه نامید.بلکه نوعی روش حکمت گرایانه کلامی است.ویژگی روشن این شیوه تحوّل کلام نقلی به کلام عقلی و پیوندحکمت و کلام و بهرهگیری حکمت قرآنی در تبیین آموزههای کلامی است.این جستار به تحلیل توصیفی به ویژگی های روش حکمت کلامی شیعی پرداخته است.
