این پژوهش با هدف بررسی حقوق طبیعی در عصر متاورس با تکیه بر نظریه لئو اشتراوس انجام شده است. در متاورس، با محو شدن مرزهای واقعیت و مجاز، مفاهیمی چون هویت دیجیتال و مالکیت مجازی، حقوق ذاتی انسان را در برابر فناوری قرار داده‌اند. پژوهش با روش تحلیل فلسفی-حقوقی و بازخوانی اندیشه‌های اشتراوس، به بررسی چالش‌های حکمرانی دیجیتال و متاورس می‌پردازد. پرسش اصلی این است که چگونه اصول حقوق طبیعی می‌توانند در متاورس، با وجود نسبی‌گرایی، سلطه شرکت‌ها و پیچیدگی‌های فناورانه، بازتعریف و حفظ شوند؟ فرضیه پژوهش بر این است که اصول جهان‌شمول و ثابت اخلاقی اشتراوس همچنان معیاری برای تنظیم قوانین عادلانه در متاورس است. یافته‌ها نشان می‌دهند که متاورس، با ایجاد فضایی غیرمتمرکز و چندفرهنگی، مفاهیم کلاسیک حقوق طبیعی مانند حریم خصوصی و عدالت را به چالش کشیده است. سلطه شرکت‌ها و ماهیت سیال هویت‌های دیجیتال، تعریف ثابتی از حقوق طبیعی را دشوار می‌سازد. این پژوهش نشان می‌دهد که حقوق طبیعی باید بر پایه عقلانیت و ذات انسانی، فارغ از نسبی‌گرایی‌های فرهنگی و فناورانه، بازتعریف شوند. حل این تناقضات نیازمند تدوین چارچوب‌های فراملی مبتنی بر اصول اخلاقی ثابت، شفافیت الگوریتمی و آموزش سواد دیجیتالی است. طراحی فناوری‌های اخلاق‌محور و به‌رسمیت‌شناسی هویت‌های دیجیتال نیز از راهکارهای حفظ حقوق طبیعی در متاورس هستند.