هدف از این پژوهش اثربخشی آموزش یادگیری خودراهبر بر سرزندگی و خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش-آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر الشتر در سال تحصیلی 1403-1402 بود. از میان جامعه آماری تعداد 40 دانش‌آموز به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و همگی به شیوه تصادفی در قالب دو گروه آزمایش (20 نفر) و کنترل (20 نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش تحت آموزش یادگیری خودراهبر به مدت 16 جلسه 60 دقیقه‌ای قرار گرفتند. به‌منظور جمع‌آوری داده‌های پژوهش از پرسشنامه‌های سرزندگی تحصیلی مارتین و مارش (2006) و خودتنظیمی تحصیلی سواری و عرب زاده (1392) استفاده شد. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره و نرم‌افزار spss نسخه 26 استفاده گردید. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس حاکی از اثربخشی معنی‌دار آموزش یادگیری خودراهبر بر سرزندگی و خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان بود (۰۰۵/۰p<). به بیان دیگر آموزش یادگیری خودراهبر در افزایش سرزندگی تحصیلی و بهبود خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان اثربخش بود. متناسب با نتایج حاصل از این پژوهش پیشنهاد می‌شود که از آموزش خودراهبر به عنوان یک آموزش مکمل در کنار سایر آموزش‌های مشاوره‌ای و روان‌شناختی در جهت افزایش سرزندگی تحصیلی و بهبود خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان استفاده شود.