قیام شیخ عبیدالله شمزینی که در عصر ناصرالدین شاه قاجار در مناطق کردنشین غرب ایران روی داده و چندین سال مایه اشتغال دولت بوده است. شیخ عبیدالله با بهره جستن از زمینه‌های اجتماعی- اقتصادی و بحران های سیاسی این دوره و نیز برخی آموزه های مذهبی توانست توده وسیعی ازمردم آن ناحیه رابه گرد خویش فراهم آورد و توانست با وعده‌های سیاسی توام با بهبودی وضعیت معیشتی، احساسات آنها را علیه دولت مرکزی و عاملان آن درمنطقه بسیج نماید. با اینکه این قیام به نوبه خود به خیزش اجتماعی گسترده و مخاطره آمیزی تبدیل شد و ازکانون ظهور خود فراتر رفت و مناطق همجوار را نیز در بر گرفت، لیکن سرانجام به دست دولتیان سرکوب شد و نتوانست تغییر بنیادینی در وضعیت موجود آورد.

این مقاله در صدد است تا به علل و عوامل موقعیت ساز، ماهیت فکری و اجتماعی این قیام و فرایند تحولات آن، دلایل پیوستن مردم به قیام و سرانجام عوامل ناکامی و پیامدهای قیام بپردازد. این تحقیق که بر روش توصیفی- تحلیلی مبتنی است، پس از تآمل و تحلیل مدارک و نوشته های موجود در منابع اصلی و تحقیقات جدید این نتیجه حاصل شد که این قیام از ماهیتی قومی، مذهبی _ قدرت طلبانه برخوردار بوده است و هدف اصلی شیخ از بین بردن ظلم و ستم و بی‌عدالتی و رفع تبعیض اجتماعی از مناطق کُردنشین ایران و عثمانی بوده است.