هدف از این تحقیق، بررسی و یافتن دلایل و علل سفر و دستاوردهای علمی آن می باشد و سفرهای علما و دانشمندان و دانش پژوهان جهانگردانی که سفرنامه ی آنها حائز نکات علمی و فرهنگی می باشد، مورد توجه قرار گرفته است. رسیدن به اهداف علمی که بیشترازطریق سفروبرقراری ارتباط دانشمندان وبزرگان میسرمی شود،دردوره ی بنی عباس ( المستکفی(334ه.ق) تاسقوط بغداد( 656ه.ق)) نیزحائزاهمیت بوده است.به همین دلیل سعی شده تادلایل سفرهای علمی این دوران مورد بررسی قرارگیرد.
تأثیرسفربرگسترش علم درآن دوران چگونه بوده است؟پرسشی است که درذهن خطورمی کندوبه نظرمی رسد با سفرکردن علما ودانشمندان واستفاده ازکتاب های کتابخانه های شهرهای مختلف،علاوه براین که علم به مناطق مختلف رواج می یافت،باارائه نظرات دانشمندان،علم نیزپیشرفت بیشتری می کرد.
خلفای عباسی به علم وگسترش آن اهمیت می دادند وبغداد محل تردد واقامت بزرگان علمی شد. گسترش علوم از طریق سفرعلما ودانشمندان به مناطق مختلف وبرقراری ارتباط آنها بادیگرعلما ودانشمندان ویا سفردانشجویان بود.سفرجهانگردانی که علاوه برترویج فرهنگ،باعث گسترش ورواج علوم متعدد می شدند یا خریدکتاب های تمدن های مختلف واستفاده ازآنها نیز از جمله عوامل گسترش علوم بودند.
این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده ومنابع اصلی وتحقیقی(داخلی وخارجی)مورد توجه قرارگرفته وازمطالب آنها بهره مند گردیده است.
باتوجه به یافته هاومستندات تاریخی می توان بیان کردکه عباسیان دردوران ضعف وزوال نیز به سفرهای علمی توجه می کردند و دانشمندان و بزرگان علمی برای کسب علم و دانش سفر می کردند.