همه‌گیری کووید-۱۹ به‌عنوان یک بحران جهانی، نقش و کارویژه‌ی نهادهای بین‌المللی به‌ویژه سازمان بهداشت جهانی را در کانون توجه قرار داد. این مقاله با تمرکز بر مفهوم «حکمرانی مطلوب» به‌عنوان چارچوبی تحلیلی، به بررسی عملکرد سازمان بهداشت جهانی در مقابله با دنیاگیری کرونا می‌پردازد. هدف اصلی آن، تحلیل همسویی یا عدم همسویی اقدامات این سازمان با اصول بنیادین حکمرانی مطلوب، از قبیل شفافیت، پاسخگویی، مشارکت‌جویی، اجماع‌سازی، کارآیی و اثربخشی است. یافته‌های این پژوهش که با روشی توصیفی-تحلیلی و با اتکا به اسناد معتبر گردآوری شده است، نشان می‌دهد که سازمان بهداشت جهانی در این بحران، با چالش‌های متعددی در زمینه‌ی حکمرانی مواجه بوده است. اگرچه این سازمان در عرصه‌هایی مانند تسهیل همکاری‌های علمی، انتشار پروتکل‌های بهداشتی و هماهنگی برای تأمین منابع، گام‌های مثبتی برداشت، اما در ابعادی همچون شفافیت در اعلام به‌موقع اطلاعات، پاسخگویی در قبال تأخیرها و همچنین مدیریت سیاسی بحران و جلب مشارکت حداکثری کشورها با محدودیت‌های جدی روبه‌رو شد. نتیجه‌گیری کلی مقاله حاکی از آن است که اگرچه سازمان بهداشت جهانی به‌عنوان رکن اصلی حکمرانی سلامت جهانی عمل می‌کند، اما برای ایفای نقش مؤثرتر در بحران‌های آتی، نیازمند اصلاحات ساختاری و تقویت مکانیسم‌های حکمرانی مطلوب در درون خود و در تعامل با کشورهای عضو است.