درد و رنج به­عنوان امری اجتناب­ناپذیر در تضاد با مفهوم سلامتی است. در یک نگرش متناقض، ضمن کمک گرفتن از مکانیزمِ محافظتی درد برای درک نقصِ بافتی بدن و تلاش برای ترمیم آن، می­بایست همزمان برای حذف درد نیز تلاش نمود. هدف این نوشتار تبیین ویژگی­های بعضاً پارادوکسیکال درد همچون توصیف­ناپذیری، نادیدنی، فاقدِ ابژه خارجی، معطوف کننده­ی توجه سوژه به بدن، ایقان و شکاکیت، تغییرپذیری و ثُبات، مکان­مندی و غیرمکان­مندی، مولِّد و ویرانگری و یگانگی و دوگانگی سوژه و ابژه­ی درد است. رویکرد پدیدارشناسی به دلیل توجه و تاکید بر تجربه ذهنی و درونی فردِ درگیرِ درد، آن­را به شکل یک روش زندگی، تجربه دنیا و معاشرت با سایر افراد تلقی کرده و آن­را صرفاً اختلالی جزئی در کارکردِ خاصِ بیولوژیکِ بدن نمی­داند. این رویکرد مبتنی بر تجربه اول شخص از درد، به تبیین تاثیر درد بر عاملیّت، استقلال، اهداف، ایده­آل­ها، روابط اجتماعی، آزادی فردی، درک فرد از زمان و غیره-که همگی برسازنده­ی بدنِ زیسته­ و نه بیولوژیک فرد هستند- می­پردازد. مرلوپونتی بدن را پایه و شرط اساسی هستی بشر می­داند. از منظر پدیدارشناسی مرلوپونتی، هستی انسان به­واسطه تجربه­ی ادراکی­اش از طریق حواسِ بینایی، لامسه و... تجسم پیدا کرده و هر تغییری که در بدن و توان جسمانی ایجاد شود، سوژگی و ذهنیت فرد و رابطه­اش با محیط دگرگون می­شود. از این­رو جایگاه انسان­ها به­عنوان آگاهیِ تجسم­یافته در اندیشه مرلوپونتی مستلزم توجه ویژه به مفهوم درد جسمی است که این پژوهش بدیع بدان پرداخته است.