پژوهش های نوین در مطالعات علوم انسانی اسلامی

پژوهش های نوین در مطالعات علوم انسانی اسلامی

واکاوی عناصر و کاربردهای آیرونی در سه نگاره‌ی منتخب مکتب شیراز در دوره‌ی آل اینجو

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه هنر، گروه فلسفه دانشکده حقوق و الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم وتحقیقات ،دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران، ایران.
2 استادیار ، گروه هنر،واحد اسلام شهر ، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلام‌شهر، تهران، ایران
3 استادیار، گروه فلسفه، دانشکده حقوق الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات ،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
10.22034/api.2022.705951
چکیده
آیرونی به معنی طنز، استهزا و نشان دادن جنبه ­های متعارض یک متن یا اثر است که اغلب موجب خنده می ­شود. آیرونی همچنین به ­عنوان صنعتی تصویری در روایت یا فرم یک اثر تصویری  به کار گرفته می­شود. در این مقاله، آیرونی در سه نگاره­ی مکتب نگارگری شیراز و به­طور خاص دوره­ی آل اینجو بررسی می­شود زیرا گمان می­رود شرایط اجتماعیِ سلطه­ی مغول­ها موجب شده باشد هنرمندان ایرانی در تصویرگری و کتاب­آرایی، مفاهیمی را به­طور کنایی و آیرونیک بیان کرده باشند. پس هدف تحقیق یکی معرفی اجزای و کاربردهای آیرونی، و دیگری تحلیل کیفیِ آیرونی در محتوا و فرم سه نگاره­ از شاهنامه ­های مصور دوره آل اینجو شامل «به بند کشیده شدن ضحاک توسط فریدون»، «مرگ چهار همدل کیخسرو» و «اتهام سودابه به سیاوش» می­باشد. مطالب تحقیق برآمده از داده­های کتابخانه­ای و مبتنی بر روش توصیفی- تحلیلی است. یافته ­های پژوهش نشان می ­دهد نگاره­ هایی بیش­تر قابلیت تحلیل آیرونیک دارند که در آن سوژه­ی اصلی در مواجهه با شرایط عمیق و مطلقی چون مرگ یا موقعیت بغرنجی که منجر به مرگ ‌شود، قرار گرفته ‌باشند. در تمامی نگاره­های بررسی شده، عنصر ذوقی وجود داشت و آیرونی ساختاری و آیرونی موقعیت در آن­ها به­­کار گرفته شده بود.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

An Analysis of the Elements and Uses of Irony in Three Selected Paintings of the Shiraz School in the Al-Injou Period

نویسندگان English

Rashid Kargar 1
Firoozeh Sheibani 2
Maryam Bakhtiarian 3
1 PhD in Art
2 Faculty member
3 Faculty member
چکیده English

Irony means humor, mockery, and showing the contradictory aspects of a text or work, which often causes laughter. Irony is also used as a visual technique in the narrative or form of a visual work. In this article, irony is examined in three paintings of the Shiraz school of painting, and in particular, the Al-Inju period, because it is believed that the social conditions of the Mongol rule caused Iranian artists to express concepts in illustrations and book layouts in an ironic and ironic manner. Therefore, the purpose of the research is to introduce the components and applications of irony, and the other is to qualitatively analyze irony in the content and form of three paintings from the illustrated Shahnamehs of the Al-Inju period, including "Zahhak being tied up by Fereydun", "The Death of Keykhosro's Four Sympathizers", and "Sudabeh's Accusation of Siavash". The research material is derived from library data and is based on a descriptive-analytical method. The findings of the study show that images are more likely to be analyzed ironically when the main subject is faced with profound and absolute conditions such as death or a difficult situation that leads to death. In all the images studied, there was an element of taste and structural irony and situational irony were used in them.

کلیدواژه‌ها English

Irony elements
Shiraz painting
Al-Injo
Ferdowsi's Shahnameh
  1. آدامووا،آدل و لئون گیوازالیان. (1383). نگاره‌های شاهنامه. ترجمه زهر فیضی. تهران :انتشارات فرهنگستان هنر.
  2. آژند، یعقوب. (1387). مکتب نگارگری شیراز. تهران: انتشارات فرهنگستان هنر.
  3. احمدی، شهرام و شفیعی آکردی، نرگس. (1396). بررسی و تحلیل انواع برجسته و پرکاربرد آیرونی در مثنوی. زبان و ادبیات فارسی. 25 (28).
  4. بینیون، لورنس و دیگران. (۱۳۶۷). سیر تاریخ نقاشی ایرانی. ترجمه  محمد ایرانمنش، تهران: انتشارات امیرکبیر.
  5. داد، سیما.(1392). فرهنگ اصطلاحات ادبی. تهران: انتشارات مروارید.
  6. ریشار، فرانسیس.( 1383). جلوه‌های هنر پارسی: نسخه‌های نفیس ایرانی قرن 6 تا 11 هجری قمری موجود در کتابخانه ملی فرانسه. ترجمه عبدالله روح‌بخشان.تهران: انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
  7. سلطانی کوهبنانی، حسن و صیدی، کامیار. (1399). تحلیل کاربرد جامعه شناختی انواع آیرونی در مصیبت نامه عطار نیشابوری. نشریه مطالعات زبانی بلاغی. (21).
  8. صفایی،علی. (1392). نگاهی به جلوه‌های آیرونی در اندیشه و اشعار پروین اعتصامی. زبان و ادب فارسی. شماره 228.
  9. ضیاءالدینی دشتخاکی، علی و رادفر، ابوالقاسم. (1394). جلوه­های آیرونی نمایشی در شعر احمد شاملو. مجله ادبیات پارسی معاصر. 5(4).
  10. علیپور اسماعیلی اناری، فتاح. (1391). بررسی تطبیقی طنز و آیرونی در سه اثر کلیله و دمنه، مرزبان نامه و بهارستان. پایان نامه. دانشگاه زابل.
  11. کاپلستون، فردرریک. (1399). تاریخ فلسفه کاپلستون. ترجمه جلال‌الدین مجتبوی، جلد اول، تهران: نشر علمی فرهنگی.
  12. کتبی، محمود. (1364). تاریخ آل مظفر. به اهتمام عبدالحسین نوایی. تهران:انتشارات امیر کبیر.
  13. لرستانی، زهرا. (1390). آیرونی در شعر معاصر. رساله دکتری. دانشگاه تربیت مدرس.
  14. موکه، داگلاس کالین(1398). آیرونی. تهران: نشر مرکز.
  15. Brooks, C. (1948). Irony & Ironic Poetry, College English, IX.
  16. Chavalier, H. (1932). The Ironic Temper: Anatole France & his Time. New York.
  17. Frye, N. (1957). Anatomy of Criticism. Princeton: Princeton University Press.
  18. Hutchens, E. (1965). Irony in Tom Jones. Alabama press.
  19. Stchoukine, I., (1936). La Peinture iranniene sous les derniers Abbasides et les Il-Khans. Bruges: Imprimerie Sainte Catherine.
  20. Thompson, A.R. (1948). The Dry Mock, A study of Irony in Drama. Berkeley.
  21. Titely, N., (1983). Persian Miniature Painting. England: Oxford.
  22. Wright, A.H. (1953). Irony & Fiction. Journal of Aesthetic & Art , XII
  23. c site on the northern edge of the Iranian Central desert (Dasht-e Kavir); Quaternary International. 300: 267-281.
  24. ZEYNIVAND, M., (2017). An Acheulean biface from the Deh Luran Plain, Iran. Antiquity 91 357, e2: 1–5.